De camper stond thuis

Een column van Mark van der Werf

De wegenbelasting is omhoog. Ik moest er laatst aan denken toen ik een camper zag staan. Bij een camper denk je toch aan weggaan. Dat is vreemd want het ding staat juist stil. Voor een flat in Rotterdam Lombardijen.

Ik moest aan Thea en Hendrik denken. Ze bestaan niet, maar ik ken het soort mensen. Ze wonen in een flat. Niet groot, wel mooi. Balkonnetje erbij. Ze zijn gelukkig.

Thea werkt een paar dagen in de zorg en Hendrik is sjorder in de haven. Boten kijken is zijn lust en zijn leven. En Feyenoord. Dat natuurlijk ook. Als zijn cluppie speelt hangt hij trots de vlag uit. Ik weet dat. Ik groeide op in een buurt in Rotterdam.

Ze hebben jaren gespaard voor een camper. Iedere maand wat opzij. Tot er genoeg was.

Het werd een Fiat Ducato uit 1993. Geen schoonheid. Wel van hen. Een Feyenoord vaantje aan de spiegel. U kent dat wel. Afijn.

Hendrik heeft er een bed ingetimmerd, een kastje gemaakt en de elektra aangepast. Als er iets stukgaat kijkt hij eerst zelf. Bij zo'n oude camper kan dat nog. Je trekt een klep open en er zit gewoon iets achter.

Thea heeft gordijntjes opgehangen. Zelf gemaakt. Samen stof uitgezocht op de mart. Apetrots. De buren kwamen kijken. Alsof er een boot in de straat was afgemeerd.

Ze gaan niet maanden naar Spanje. Hendrik moet maandag weer naar de haven. Vrijdagmiddag weg, zondagavond terug. Een boerencamping. De Landtong bij Rozenburg. Stoelen buiten. Koffie. Schepen kijken.

Afgelopen zomer stonden ze bij het kanaal van Kiel. Hendrik keek naar de schepen zoals andere mensen naar voetbal kijken. Uren kan hij dat.

En nu wordt alles duurder.

Je merkt het bij de pomp en daarna thuis. Dan ga je rekenen. Eerst met de brandstof. Dan met de rest. En als de wegenbelasting straks ongeveer verdubbelt, ga je toch even anders naar zo'n camper kijken.

Ik oordeel daar verder niet over. Dat mogen anderen doen. Ik zie alleen wat er gebeurt als zo'n besluit bij mensen aan de keukentafel terechtkomt. Dan wordt een weekendje weg ineens iets waar je over na moet denken.

Dus rijden ze straks wat minder. De wegenbelasting moet ergens vandaan komen. En de stalling moet betaald. Het wordt rekenen. Ze wilden immers weekendjes weg. Dus schorsen is geen optie.

Het balkon kan ook wat gezelliger. Een paar planten, oppert Thea. Een fatsoenlijke stoel. Hendrik kan daar ook naar buiten kijken. Of ze kopen een brommertje. Naar de Landtong. Thea achterop. Thermoskan mee. Als het regent wordt het weer een ander verhaal.

En die camper?

Die kan natuurlijk ook weg. Als hij nog wat opbrengt.

Daar moest ik aan denken. Want wat is zo'n oude camper straks nog waard als hij steeds duurder wordt om mee te rijden en om hem te hebben? Voor een koper is dat ook een rekensom.

Campers worden goedkoper om te kopen omdat ze duurder worden om te hebben.

Leest u die zin nog maar eens.

Ik heb makkelijk praten met Catootje. Die is oud genoeg om wegenbelastingvrij te zijn. Maar Thea en Hendrik hebben hun camper niet gekocht als belegging. Ze hebben ervoor gespaard. Omdat ze samen af en toe weg wilden.

Een week Kiel. Een middag Landtong. Een kop koffie met uitzicht op een schip dat groter is dan hun flatje.

Hard werken. Saampjes genieten. Trots op hun kinderen. En op hun campertje.

Daar hebben ze jaren voor gespaard.

Ik zag die oude Ducato weer voor me. Voor die flat in Lombardijen. Met de gordijntjes van Thea.

Het was mooi weer.

Hendrik zat waarschijnlijk ergens naar een schip te kijken. Op de fiets gegaan.

De camper stond thuis.