De naturistencamping

Ik post hier een foto van een naakte Catootje. Dat is alles wat u van mij gaat zien. Die leg ik even uit voor de nieuwkomelingen op mijn profiel.

Mensen prijzen mij in de reacties onder mijn stukjes geregeld een naturistencamping aan. "Mark, daar moet je eens heen." De rust. De vrijheid. De harmonie. En natuurlijk het sanitair. Mensen die mij persoonlijk kennen en mijn geweldig atletische figuur kennen, doen dat een stuk minder. Dat aanprijzen.

Trieste mededeling. Ik ga uw advies in de wind slaan. Het is eruit. Gelukkig.

Ik heb namelijk al moeite met de korte broek. Een korte broek vind ik al behoorlijk bloot. Zodra het warm wordt, zie je ze weer: mensen met korte broeken. Mannen vooral. Witte benen die maandenlang veilig onder een lange broek hebben gezeten en nu ineens de wereld in mogen. Sandalen eronder. Soms sokken. Ik kan het natuurlijk fout hebben, maar bij een man met een korte broek, sandalen en sokken heb ik altijd het gevoel dat hij halverwege het aankleden is opgehouden. U zult mij wel veroordelen. Maar alleen in huiselijke kring als ik al tussen een stapel dode mussen sta. U begrijpt me denk ik wel.

Dus een naturistencamping lijkt mij niet direct een logische volgende stap.

Ik ben er overigens nooit geweest. Ik heb daar niemand gezien. Ik stel het me alleen voor. Dat moet u er wel even bij weten.

Het aardige is dat mensen die er wel komen zeggen dat je naakt helemaal niet naar elkaar kijkt. Het wordt gewoon. Na vijf minuten ben je eraan gewend. Het lichaam is dan gewoon het lichaam. Dat schijnt zo te werken.

Wij gaan hier thuis uit van christelijke principes. Niet dat ik gelovig ben, dat is weer iets anders. Ik geloof helemaal nergens in. Maar je gedraagt je christelijk. is een synoniem voor doe normaal. Net zoiets als een onchristelijk tijdstip. Wanneer dat ook mag zijn. Maar als we het over de basis van onze beschaving hebben, kom je toch al snel bij dat christelijke verhaal uit. En daar gaat het al vrij snel mis met het idee dat de mens van nature niet naar een naakt lichaam kijkt. En dat vind ik dan weer leuk om te analyseren.

Adam en Eva waren naakt. Totdat ze het zelf door kregen. Toen gingen ze zich bedekken.

Dat was niet: "Ach, naakt. Je went eraan."

Dat was: "O."

En toen kwam er kleding. Overigens was er nog geen nudistencamping denk ik. Maar ook dat kan ik verkeerd hebben.

Ik vind dat eigenlijk een behoorlijk duidelijke eerste observatie van de mens.

En dan Hooglied. Daar worden borsten vergeleken met jonge gazellen. Twee jonge gazellen. Ik verzin dit niet. Het staat in de Bijbel. Ik geloof nergens in, maar ik vind het wel een opmerkelijk beeld voor een boek dat ook bij mensen op het nachtkastje ligt die beweren dat je naakt na vijf minuten nergens meer naar kijkt. Al denk ik bij jonge gazellen wel aan springende vrolijke kleine bokjes. U begrijpt me.

Ezechiël doet er ook niet moeilijk over. Daar wordt het lichaam gewoon beschreven. Borsten. Haar. Naaktheid. Dus als iemand op een naturistencamping tegen mij zegt: "Mark, je kijkt na vijf minuten nergens meer naar", denk ik: dat moet u dan maar aan Ezechiël vertellen. Maar laat mij met rust. Post het niet in mijn reacties. Geen geloof en geen nudistencamping. En al helemaal niet samen. Wij geloven graag in onszelf hier thuis.

Stel dat het inderdaad zo werkt. Dan zie ik een volleybalveld voor me. Zestigplussers. Naakt. Een net. Een bal. "Los!" "Van mij!" "Buiten!" De bal komt iets te ver naar links en een man van 67 zet een sprintje in. Een sprintje is misschien een groot woord. Hij gaat in ieder geval die kant op. Iedereen kijkt naar de bal. Natuurlijk.

Niemand kijkt naar iets anders.

Dat zou ook raar zijn.

Je staat daar met z'n allen naakt en je kijkt uitsluitend naar een bal van een paar honderd gram.

Dat gelooft mijn hond nog niet. Al zou die waarschijnlijk naar de bal kijken. En vind niemand het vreemd dat hij de hele dag in zijn blote gat rondloopt. of met zijn klokkenspel naar boven tussen de visite ligt te rollen. Hij is onze enige nudist. En dat hebben we geaccepteerd.

Terug naar de volleybal. Daarna gaat iedereen koffie drinken.

Ook naakt.

Bij de campingwinkel staat Henk. Petje op. Zonnebril. Horloge. Verder niets. Hij koopt zes broodjes en een pak melk. Hij heeft geen zakken. Dat is een praktisch nadeel waar in de folder weinig aandacht aan wordt besteed. Dus de portemonnee zit onder zijn oksel. Begin nu niet over tasjes. Echt niet.

Bep zit achter de kassa.

"Vijf euro zestig."

Henk kijkt Bep aan.

Bep kijkt Henk aan.

In de ogen.

Waar anders?

Dat is kennelijk de etiquette. Je mag alles zien, maar je mag nergens naar kijken.

Ik vind dat een ingewikkelde regel.

U prijst mij het sanitair. Smetteloze tegels. Schone douches. Alles blinkt. De mens trekt zijn kleren uit en gaat vervolgens met een wisser de douchevloer droogmaken. Dat is ook een vorm van beschaving.

Nee, ik blijf bij de kleren. Bij de lange broek zelfs. Daar zitten zakken in. Je kunt er geld in doen. Een sleutelbos. Een telefoon. Je kunt je handen erin steken als je niet weet wat je met je handen moet doen.

En dat laatste lijkt mij op een naturistencamping best belangrijk.

Ik ga uw advies in de wind slaan. Het is eruit.

Gelukkig.